Muay thai wywodzi się z Tajlandii. Wiek XIII (era Sukhothai) to początek rozwoju stylu walki muay boran (starożytnego muay thai). Mocno przesiąknięty elementami religijnymi, sztuką tańca przed walką (waikhru), a także rytualnymi metodami treningowymi.

Z czasem dodano do niego elementy walki bronią (krabi-krabong) oraz owijacze na ręce zwane "kaad chuek", które miały za zadanie zadawać większe obrażenia. Według różnych źródeł owijacze były utwardzane różnymi materiałami: kamienny żwir, szkło. W połowie XVIII wieku Tajowie spotykając się z chińskim stylem Wushu, wykorzystali jego techniki do urozmaicenia uderzeń zadawanych z wyskoku.

W roku 1887 praktykowano tajski boks na obowiązkowych zajęciach na wydziałach wychowania fizycznego na akademiach wojskowych. Zajęcia odbywały się dwa razy w tygodniu po półtorej godziny. Młodzi bokserzy w zdecydowanej większości ćwiczyli w swoich wioskach oraz pobliskich świątyniach. Dobrze zapowiadający się bokserzy byli sponsorowani przez lokalny samorząd bądź możnowładców. Ćwiczyli codziennie, aby móc walczyć na turniejach.

Pod koniec XIX w. wyodrębnione zostały jednolite zasady ringowe. Używano wtedy jeszcze owijaczy. Często zdarzało się tak, że kibice wchodzili na „ring”. Aby temu zapobiec w 1921 r. walki zaczęły odbywać się na platformach wraz z otaczającymi je linami.

Dość wysoka liczba kontuzji podczas walk sprawiła iż wycofano owijacze. A także nie stosowano już takich technik jak dźwignie, rzuty, uderzenia głową czy też kopnięcia w krocze. Na stadionie Lak Muang w Bangkoku jeden z bokserów poniósł śmierć w trakcie walki. To wydarzenie miało największy wpływ na wprowadzenie zmian. Zaczęto także używać skórzanych rękawic bokserskich oraz ochraniaczy na krocze. Dzięki rękawicom wprowadzono w muay thai sporo technik boksu zachodnioeuropejskiego. Profesjonalne walki odbywały się wówczas po 5 rund po 3 minuty. Powoli także zostały wprowadzane kategorie wagowe. Z biegiem czasu tajski boks stał się jednym z najpopularniejszych sztuk walki na świecie.